Het tijdelijk niet laten dalen van de werkloosheidsuitkeringen kostte de federale overheid bijna 400 miljoen euro

Door Björn Anseeuw op 11 mei 2022

Wie volledig werkloos was tussen april 2020 en september 2021, zag gedurende heel die tijd zijn werkloosheidsuitkering niet dalen. Dit was een beslissing van de federale regering, als gevolg van de COVID-pandemie. Uit cijfers die N-VA-kamerlid Björn Anseeuw opvroeg bij minister Dermagne (PS), blijkt nu dat deze maatregel 388,3 miljoen euro gekost heeft. “Ook toen het aantal openstaande vacatures recordhoogtes bereikte in 2021, bleef de Vivaldi-regering deze maatregel verlengen”, hekelt Björn Anseeuw. “Terwijl werkgevers wanhopig op zoek waren naar nieuwe werkkrachten, heeft de federale regering werklozen ontmoedigd om weer aan de slag te gaan, en daar nog honderden miljoenen voor betaald ook.”

 

Wie volledig werkloos is, ziet zijn uitkering normaal gezien dalen doorheen de tijd: hoe langer je werkloos bent, hoe lager je uitkering. Zo worden werklozen gestimuleerd om zo snel mogelijk weer aan het werk te gaan. Omdat de COVID-pandemie zorgde voor een tijdelijke daling van het aantal vacatures, besliste de federale regering om deze zogenaamde degressiviteit van de werkloosheidsuitkering tijdelijk te schorsen. “Maar die tijdelijke schorsing heeft veel te lang geduurd”, benadrukt N-VA-kamerlid Björn Anseeuw. “Ze werd volgehouden van april 2020 tot en met september 2021. En dat terwijl men al na amper 2 maanden opnieuw volop kon solliciteren voor de vele openstaande vacatures.” 

Uit cijfers die Anseeuw opvroeg bij de federale minister van werk, Dermagne (PS), blijkt dat deze tijdelijke schorsing van de degressiviteit in totaal zo’n 388,3 miljoen euro gekost heeft: “Opvallend daarbij is dat er in Brussel verhoudingsgewijs ruim 2 keer zoveel werd uitbetaald dan in Vlaanderen. In Wallonië was dat anderhalve keer zoveel.”

Anseeuw wijst er nog op dat de tijdelijke schorsing van de degressiviteit van de werkloosheidsuitkering nogal wat kwalijke gevolgen heeft gehad. “De impact van de COVID-crisis op de het aantal openstaande vacatures moet je sterk relativeren. In 2020 was er heel even een daling, maar in 2021 werden net recordaantallen openstaande vacatures opgetekend. Tussen eind 2020 en eind 2021 steeg de vacaturegraad met bijna 70%, tot een recordhoogte van ongeveer 196.000 openstaande vacatures. Dat is het hoogste aantal vacatures in minstens 8 jaar,” benadrukt Anseeuw. “In die context werklozen een hogere uitkering garanderen omdat er zogezegd geen tewerkstellingsmogelijkheden zijn, is niet alleen schadelijk voor onze tewerkstellingsgraad maar vooral een vergiftigd geschenk voor de koopkracht van honderduizenden werklozen in dit land.”

“Dit soort ondoordachte beslissingen, die tewerkstelling ontmoedigen en budgettaire ontsporingen stimuleren, is symptomatisch voor de regering-De Croo waar de focus uitsluitend ligt op meer uitkeringen terwijl het oeverloos wachten blijft op de eerste echt activerende maatregel om meer mensen aan het werk te krijgen,” benadrukt Anseeuw. “Denk bijvoorbeeld ook aan de nooit geziene verhogingen van het leefloon (+12,75%) en de verhoging van de werkloosheidsuitkering (tot +8%) boven op de index, en de weigering om langdurig tijdelijk werklozen te verplichten om zich als werkzoekende in te schrijven bij de VDAB, ondanks de herhaalde expliciete vraag van de Vlaamse regering”, aldus Anseeuw. “Ondertussen stevent België volgens het IMF af op het op één na grootste begrotingstekort van de Westerse wereld in 2027. En de factuur? Die schuift De Croo en co doodleuk door naar de volgende generaties.”

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is